Afscheid

“Liefde is niks,” zei ze. Ze wist dat hij dat wilde horen.
“Ja, liefde is niks,” zei hij en lachte.
Een tijdje was het stil. Hij keek zonder knipperen, zoals gewoonlijk.
“Moet het dan altijd pijn doen,” dacht ze.
“Het is het verbod dat de passie maakt, bepaalt hoe het smaakt.” Hij kwam voor haar
zitten en kuste haar hals. Warm en zacht.
“Wat voel je voor mij?” Ze kon het niet laten te vragen.
Zijn ogen werden kleiner, de lijnen in zijn gezicht nors.
“Niks, ik voel niks voor jou. Ik ken jou niet eens, pas niet in je wereld.” Terwijl hield hij haar
hoofd in zijn twee handen, blies zachtjes in haar oor. Ze stond recht. Hij duwde haar lijf
tegen het zijne. Met twee vingers volgde ze het gootje in zijn rug. Hoe kon een man die
leefde op sigaretten en koffi e ruiken naar zeep? Hij duwde met een hand haar gezicht
naar boven. Zijn twee bruine ogen, magneten. Ze spiegelde zijn blik.
“Vertel me, wat kunnen jij en ik beginnen?”
“Je bent wreed.” Ze draaide haar hoofd naar rechts.
“Heb je aan mij gedacht?” Hij spon als een kat.
Ze zweeg. Hij draaide haar hoofd terug in zijn richting. Zijn gezicht leek gekrompen.
De rimpels, zijn mond, zijn neus, alles leek oud. Hij schoof haar trui over haar rechterschouder
en keek. Ze zag het behabandje dat niet meer helemaal wit te krijgen was. Hij
zong, teksten van Brel, en van hemzelf. Ze liet hem los en stapte naar de deur.
“Nog een keer,” zei hij en omhelsde haar opnieuw, duwde haar trui helemaal naar
beneden.
“Je zit met je tong in mijn oor,” merkte ze op, alsof ze het had over de regen buiten. Ze
lachten allebei.
“Dit is het enige wat telt,” zei hij.
Ze loste, trok haar trui naar boven en ging de vier treden van de trap af. Lieve