Zuigend overspoelde de zee
Een trechter ontspande
De oceaan brak zijn vleugels
Hij onthield wat was
Nu kent hij de schaduw
Zijn kind opent de kieuwen
In oud-purperen lakens
En verlangt naar wat is
Het zingt
Voel geen terug keer
Tot lauwte breekt in je schoot
En gedicht wordt in je buik

Bea Verhofstede