De stad, een
samenleving als kunst.

LODE HEYLEN

Een grondplan van een stad is een
schilderij dat gegroeid is doorheen de jaren en eeuwen. Elke straat
heeft zijn geschiedenis, elk huis is een kunstwerk van onbekende en
bekende kunstenaars. De boulevards langswaar wij wandelen zijn
resultaten van oneindig afmeten, plannen, opbouwen, construeren en
realiseren. De stad is een rivier van creativiteit waarvan het
samenleven de bron is. We lopen door een stad alsof ze er altijd al
geweest is, maar elke dag veranderd ze, elke dag word er bijgedragen
aan het collectieve kunstwerk. Het is een dynamische draaikolk van
verschillende stromingen en idealen die elk hun eigen plaats krijgen.
Het is de ultieme aanpassing van de natuur, het 'naar de hand zetten'
van moeder aarde, het bewijs van onze cultuur. De stad is daarom voor
mij het ideale werkterrein voor kunst in de breedste zin van het
woord.

De stad in 'kaart' gebracht

Waar mijn ideëen om draaien is
louter het 'in kaart brengen' van dit enorme plan. Waar zovele mensen
aan hebben geholpen, en nu niemand meer ziet, weer tot de orde
brengen. In de stad valt zoveel te ontdekken. En dat is waar kunst
net om draait, steeds nieuwe dingen ontdekken. Dingen die we niet
kennen, of al vergeten waren dat ze bestonden. Steeds opnieuw een
verrassing meemaken als men iets nieuws ziet en daaruit leren. Een
stad biedt dat alles.

De stad: een bron van identificatie

In het begin van beschaving hadden de
mensen al nood aan zich te verenigen en zich te identificeren. Ze
deden dit door anders te denken dan wat de instincten hen opdroegen.
Hierdoor konden ze hun eigen samenleving vormen, waaruit cultuur is
voortgevloeid. Ze bouwden dorpen en steden, enorme constructies,
wegen, kanalen, havens. We zijn aan dit alles zo gewoon geworden dat
we het niet meer zien als cultuur of kunst, maar als louter
noodzakelijk goed. Het feit blijft dat we elk huis of weg ooit
bouwden en over nadachten. Het is dus belangrijk dat we dat net niet
vergeten, en de kunst van dit alles blijven inzien.

Een schep uit de stad-stroom

Mijn werken weerspiegelen de kracht van
dit harmonisch samen-leven. Ik probeer duidelijk te maken dat ik
slechts een aftapping van de rivier maak. Ik neem een schep uit de
stroom zodat iedereen kan proeven van het water dat in onze
samenleving opborrelt. Ik neem wat onze steden kenmerkt en probeer
het zo te laten zien dat we een andere kijk krijgen, en niet enkel de
stad zien, maar de ziel er achter.

Een kind van mensen

Elke stad is uniek, elke stad krijgt
een persoonlijke naam. Het is een kind van de mensen die er wonen. Ze
noemen het hun stad. Ze zijn er geboren, hebben er heel hun leven
gewoond. Ze houden er van. Doet niet elke kunstenaar dat, houden van
zijn werk?

François Schuiten

Er zijn vele invloeden geweest in mijn
'urbanistisch' denken. Vele werken die de kracht van 'het gebouw'
uitstralen. Eén van de belangrijkste, zo niet de
belangrijkste, is 'François Schuiten', de tekenaar van de
stripreeks 'De Duistere Steden'. Hij brengt verhalen waarin de steden
letterlijk de hoofdrol spelen. Ze maken deel uit van de identiteit
van de menselijk personages. Hij creëert een wereld waarin elke
stad zijn eigenschappen heeft en waarin de mensen die er wonen die
eigenschappen overnemen (of is het andersom?). Hij maakt de steden op
een fantastische manier realistisch, waardoor je er bijna zelf in kan
leven.

Banksy

Ook artiesten zoals de beroemde
grafittikunstenaar 'Banksy' hebben mij een andere visie op de stad
gegeven. Zijn werkterrein zijn de straten. Hij maakt opvallende
statements op muren en voetpaden om zo van de stad zijn galerij te
maken. Hierdoor bereikt hij enorm veel mensen. Zijn werken zijn
overal, de stad wordt kunst.

Toegankelijke kunst

Ik vind het voor kunst essentieel om
toegankelijk te zijn; je moet er kunnen rond wandelen, aanraken,
voelen, kortom, je moet je kunnen inleven. De stad is voor mij de
ultieme inleving. Alles is echt, alles is bereikbaar in alle
dimensies. Er wordt in geleefd, alles heeft een functie. Je kan alles
aanraken, alles bekijken van dichtbij. Voyeurisme van de stad.

Street art in het museum

Elk detail in de stad is belangrijk,
omdat je weet dat ooit iemand aan dat detail gewerkt heeft. Ooit
heeft iemand er over nagedacht, heeft iemand er tijd in gestoken.
Daarom mag er ook niet zomaar zonder nadenken iets veranderd worden,
hoewel er toch een zekere dynamiek behouden moet worden. Ik vind
daarom ook dat iedereen mijn werken mag aanpassen voor het betere.
Iedereen mag de details aanschouwen, maar ze ook verbeteren. Mijn
werken mogen aangeraakt worden, ze mogen betast en bepoteld worden.
Enkel dan kan de toeschouwer duidelijk inleven. Banksy heeft zelfs
werken in zijn boeken gezet die door anderen aangepast waren. Dan
hebben de mensen ze pas gezien, als ze vinden dat het nog beter kan.
Wij passen ook steeds dingen aan in onze stad, omdat we denken dat
het nog beter kan. De stad is een permanente installatie die constant
kan en mag veranderd worden.

Aangezien mijn werken afgietsels zijn
van die stad, moeten ze ook veranderd kunnen worden. Iedereen mag er
zijn stempel achterlaten, een persoonlijke toets, een bijdrage aan
'mijn' stad.

OPDRACHT

Mijn ultieme droom voor dit kunstwerk
is dat het in een museumhal kan terecht komen. Wat zal er gebeuren
als mensen in een zeer restrictieve omgeving (niets aanraken!!! ver
genoeg van de kunstwerken blijven!!! Niet op de banken zitten!!! ...
voor mij een oud trauma!!!) ineens de uitnodiging krijgen om 'hun
detail' toe te voegen aan 'mijn' stad?

Welk resultaat zal dat geven?

Voor mij zal het in elk geval een
revanche zijn...