Mijn innerlijk vertelt mij welk kunstwerk mij raakt en welk mij koud laat.
Dat is het romantische idee. Met kunst is in die zin nog iets vreemds aan de hand. Kunst en kunstenaars worden sinds de Romantiek meer dan ooit bewonderd. Er was een tijd dat de kunstenaar anoniem was, net als iedere andere ambachtsman. Tegenwoordig wordt een leven gewijd aan kunst beschouwd als een van de meest authentieke manieren van leven.
Volgens sommige filosofen heeft dit te maken met een idee dat je al bij Plato vindt: dat de kunstenaar wordt geïnspireerd door mania, een vermogen om te zien wat nuchtere mensen niet kunnen zien. De kunstenaar ziet verder dan gewone stervelingen.
Soms kunnen we de kunstenaar volgen in zijn mania, en soms niet. Daarom worden we door het ene werk geraakt, en door het andere niet. Dat doen wij ook. Dat blijkt al uit het feit dat dit schilderij behoort tot een stroming waar wij, moderne kijkers, meestal weinig aan vinden. Het bewerkstelligt bij ons geen diepe emoties, maar is waarschijnlijk ook niet zo bedoeld. Deze stroming is wel interessant om iets over onze manier van kijken te begrijpen. Ze laat namelijk een tijdbeeld zien dat niet past bij onze verwachtingen van kunst.
De meeste van deze schilderijen bedoeld als artistieke expressie. bv